Yesterday, 08:48 AM
Kechasi soat uchdan keyin uyga qaytsam, oshxonada chiroq yonib qolgan ekan. Xotinim yana o‘sha qog‘ozlarni stol ustiga tashlab ketibdi — ikki kunlik hisob-kitob, qandolat sexining zakazlari, hamma joyda un, yopishqoq lenta va yarim stakan sovuq choy. Men poyabzalimni yechmasdan o‘tirib qoldim, charchoqdan boshim og‘riyapti, lekin ko‘zlarim ochilmayapti. Telefonni qo‘lga oldim, ekranda onamning xabari: “O‘g‘lim, bugun kelmadingmi?” Men javob yozish o‘rniga shunchaki barmog‘imni surib, o‘sha paytda kimdir guruhga tashlagan havolani bosib yubordim. Ism ham esimda qolmabdi — Futbolchi deb yozilgan ekan, ostida esa bir qator natijalar. Men futbolga unchalik qiziqmayman, ochig‘i, to‘g‘rirog‘i, bolaligimda mahalla maydonida darvozabon bo‘lganman, tamom. Lekin o‘sha kechasi, charchagan holda, negadir o‘qib qoldim. Va birdaniga o‘zimni qandaydir g‘alati ahvolga tushib qolganimni his qildim — axir men shu paytgacha hamisha do‘stlarim bilan gaplashganda “kechagi o‘yinni ko‘rdingmi?” degan savolga javob bera olmasdim. Ular gaplashadi, men esa “ha, ha” deb qo‘ya qolardim. Endi esa qo‘limda bir sayt bor edi, unda hamma narsa yonma-yon turibdi: O‘zbekiston Superligasi, Angliya Premier Ligasi, Ispaniya La Liga, hatto UEFA Chempionlar Ligasi ham. Men o‘sha kuni birinchi marta futbol natijalari kechagi degan iborani o‘z ko‘zim bilan ko‘rdim va negadir kulib yubordim — nega bunchalik kech qolganimni o‘zim ham bilmayman.
Ertasi kuni ishda, tushlik paytida, sexdagi yigitlar yana o‘sha gapni boshlashdi. “Kechagi “Barselona”ni ko‘rdingmi?” deb so‘rashdi. Men bu safar indamay qolmadi, aksincha, o‘sha saytdan ko‘rganlarimni aytib berdim — qaysi o‘yinda kim gol urgani, qaysi jamoa turnir jadvalida ko‘tarilgani. Ular hayron bo‘lib qolishdi, hatto biri “sen qachondan beri futbolga qiziqasan?” deb kuldi. Men ham kuldim, lekin ichimda nimadir o‘zgargandek bo‘ldi. O‘sha paytda men hali bu narsa bunchalik chuqur kirib borishini bilmasdim. Bir hafta o‘tgach, kechqurun uyda o‘tirib, yana o‘sha havolani ochdim. Bu safar men faqat natijalarni emas, o‘yin taqvimini ham ko‘rdim, keyin statistikaga o‘tdim. To‘g‘risi, men o‘zimni tutib ololmadim — go‘yo bir marta boshlagan odam ortiga qaytmaydi. Ikki-uch kundan keyin esa o‘sha qandolat sexida ishlaydigan qiz menga: “Siz kechagi o‘yinlarni qayerdan ko‘rasiz?” deb so‘radi. Men unga saytni ko‘rsatdim. U ham ochib ko‘rdi, “voy, bu yerda hammasi bor ekan” dedi. O‘sha kuni men birinchi marta o‘zimni foydali his qildim — hech kimga majburlamasdan, shunchaki ko‘rsatdim, xolos.
Lekin hamma narsa ham bir tekis kechmadi. Bir kuni kechqurun, ishdan keyin charchagan holda, telefonimni zaryadga qo‘yishni unutib qo‘ydim. Ertasi kuni ertalab turganimda batareya o‘chgan, ekran qorong‘i. O‘sha kuni sexda yana futbol haqida gap ketdi, men esa hech narsa deya olmadim. “Kechagi natijalarni bilmaysanmi?” deb so‘rashdi. Men “bilmayman” dedim, lekin bu juda achchiq bo‘ldi. O‘sha kuni tushlikda o‘zimni juda noqulay his qildim. Keyin uyga qaytib, telefonni zaryadga qo‘ydim, ochdim — va yana o‘sha saytga kirdim. Bu safar men futbol natijalari kechagi degan iborani yana ko‘rdim, lekin endi bu menga shunchaki so‘z bo‘lib tuyulmadi. Men o‘sha kuni kechqurun o‘zimga so‘z berdim: endi hech qachon bunday bo‘lmaydi. Va shundan keyin men har kuni, hatto eng charchagan kunlarimda ham, o‘sha bir daqiqani topib, natijalarni ko‘rib chiqadigan bo‘ldim. Bu odatga aylandi — xuddi ertalab choy ichish kabi.
Bir oy o‘tgach, men o‘zimni butunlay boshqacha his qila boshladim. Endi do‘stlarim bilan gaplashganda o‘zimni chetda qolgan odamdek his qilmayman. Aksincha, ba’zan men ham ularga yangilik aytib qolaman. O‘sha kuni mahalladagi oshxonada o‘tirgan edik, choynak qaynayapti, non yangi uzilgan, hamma joyda issiq bug‘. Qo‘shnimiz, pensiyadagi aka, menga: “O‘g‘lim, sen futbolga qiziqib qolibsanmi?” dedi. Men kulib: “Ha, o‘zi ham qiziq bo‘lib qoldi” dedim. U jilmayib qo‘ydi. O‘sha paytda men o‘zimga bir savol berdim: nega men bu saytni bunchalik yaxshi ko‘rib qoldim? Javob oddiy edi — chunki u menga vaqtimni tejaydi, ortiqcha gap-so‘zsiz, hamma narsani bir joyda ko‘rsatadi. Futbolchi — O‘zbekiston futbol portali, va men endi buni o‘z tajribamdan bilaman. O‘sha kuni kechqurun uyda o‘tirib, yana bir marta o‘sha havolani ochdim va o‘zimga shunday dedim: “Mana, bu narsa menga kerak edi.” Xotinim yonimga kelib: “Yana o‘sha futbolmi?” dedi. Men “ha” dedim. U kuldi. Men ham kuldim. Va o‘sha kuni men bir narsani tushundim — ba’zan eng kichik narsa, masalan, bitta havola, odamning kun tartibini butunlay o‘zgartirishi mumkin. Endi men har kuni ertalab choy ichayotib, o‘sha bir daqiqani topaman. Va bu menga quvonch bag‘ishlaydi — hech kimga aytmayman, lekin ichimda bir iliqlik bor. O‘sha kechagi charchagan, uyqudan boshqa hech narsani o‘ylamayotgan odam endi yo‘q. Uning o‘rnida boshqa odam bor — va u o‘zidan mamnun.
Ertasi kuni ishda, tushlik paytida, sexdagi yigitlar yana o‘sha gapni boshlashdi. “Kechagi “Barselona”ni ko‘rdingmi?” deb so‘rashdi. Men bu safar indamay qolmadi, aksincha, o‘sha saytdan ko‘rganlarimni aytib berdim — qaysi o‘yinda kim gol urgani, qaysi jamoa turnir jadvalida ko‘tarilgani. Ular hayron bo‘lib qolishdi, hatto biri “sen qachondan beri futbolga qiziqasan?” deb kuldi. Men ham kuldim, lekin ichimda nimadir o‘zgargandek bo‘ldi. O‘sha paytda men hali bu narsa bunchalik chuqur kirib borishini bilmasdim. Bir hafta o‘tgach, kechqurun uyda o‘tirib, yana o‘sha havolani ochdim. Bu safar men faqat natijalarni emas, o‘yin taqvimini ham ko‘rdim, keyin statistikaga o‘tdim. To‘g‘risi, men o‘zimni tutib ololmadim — go‘yo bir marta boshlagan odam ortiga qaytmaydi. Ikki-uch kundan keyin esa o‘sha qandolat sexida ishlaydigan qiz menga: “Siz kechagi o‘yinlarni qayerdan ko‘rasiz?” deb so‘radi. Men unga saytni ko‘rsatdim. U ham ochib ko‘rdi, “voy, bu yerda hammasi bor ekan” dedi. O‘sha kuni men birinchi marta o‘zimni foydali his qildim — hech kimga majburlamasdan, shunchaki ko‘rsatdim, xolos.
Lekin hamma narsa ham bir tekis kechmadi. Bir kuni kechqurun, ishdan keyin charchagan holda, telefonimni zaryadga qo‘yishni unutib qo‘ydim. Ertasi kuni ertalab turganimda batareya o‘chgan, ekran qorong‘i. O‘sha kuni sexda yana futbol haqida gap ketdi, men esa hech narsa deya olmadim. “Kechagi natijalarni bilmaysanmi?” deb so‘rashdi. Men “bilmayman” dedim, lekin bu juda achchiq bo‘ldi. O‘sha kuni tushlikda o‘zimni juda noqulay his qildim. Keyin uyga qaytib, telefonni zaryadga qo‘ydim, ochdim — va yana o‘sha saytga kirdim. Bu safar men futbol natijalari kechagi degan iborani yana ko‘rdim, lekin endi bu menga shunchaki so‘z bo‘lib tuyulmadi. Men o‘sha kuni kechqurun o‘zimga so‘z berdim: endi hech qachon bunday bo‘lmaydi. Va shundan keyin men har kuni, hatto eng charchagan kunlarimda ham, o‘sha bir daqiqani topib, natijalarni ko‘rib chiqadigan bo‘ldim. Bu odatga aylandi — xuddi ertalab choy ichish kabi.
Bir oy o‘tgach, men o‘zimni butunlay boshqacha his qila boshladim. Endi do‘stlarim bilan gaplashganda o‘zimni chetda qolgan odamdek his qilmayman. Aksincha, ba’zan men ham ularga yangilik aytib qolaman. O‘sha kuni mahalladagi oshxonada o‘tirgan edik, choynak qaynayapti, non yangi uzilgan, hamma joyda issiq bug‘. Qo‘shnimiz, pensiyadagi aka, menga: “O‘g‘lim, sen futbolga qiziqib qolibsanmi?” dedi. Men kulib: “Ha, o‘zi ham qiziq bo‘lib qoldi” dedim. U jilmayib qo‘ydi. O‘sha paytda men o‘zimga bir savol berdim: nega men bu saytni bunchalik yaxshi ko‘rib qoldim? Javob oddiy edi — chunki u menga vaqtimni tejaydi, ortiqcha gap-so‘zsiz, hamma narsani bir joyda ko‘rsatadi. Futbolchi — O‘zbekiston futbol portali, va men endi buni o‘z tajribamdan bilaman. O‘sha kuni kechqurun uyda o‘tirib, yana bir marta o‘sha havolani ochdim va o‘zimga shunday dedim: “Mana, bu narsa menga kerak edi.” Xotinim yonimga kelib: “Yana o‘sha futbolmi?” dedi. Men “ha” dedim. U kuldi. Men ham kuldim. Va o‘sha kuni men bir narsani tushundim — ba’zan eng kichik narsa, masalan, bitta havola, odamning kun tartibini butunlay o‘zgartirishi mumkin. Endi men har kuni ertalab choy ichayotib, o‘sha bir daqiqani topaman. Va bu menga quvonch bag‘ishlaydi — hech kimga aytmayman, lekin ichimda bir iliqlik bor. O‘sha kechagi charchagan, uyqudan boshqa hech narsani o‘ylamayotgan odam endi yo‘q. Uning o‘rnida boshqa odam bor — va u o‘zidan mamnun.