11-04-2026, 08:27 AM
Bugun 12-fevral, kechki soat o'n ikkidan o'tgan, men ish stolimda o'tiribman, oldimda noutbuk, sovuq qahva, yarim tugatilgan shokolad va telefon. Kvartira jim, faqat noutbukning ventilyatori g'uvillaydi va derazadan shamolning shishaga urilishi eshitiladi. Xotinim va bolalar uxlab qolgan, it esa oyog'im tagida yotibdi. Men esa uxlay olmayapman, chunki bugun kun bo'yi mijozlar bilan gaplashdim, miyam qaynayapti, lekin bir gapni yozib qo'yishim kerak. Bu gapni hech kimga aytmaganman, hatto xotinimga ham. Lekin sizga aytaman, chunki bugun o'sha kuni — men o'zimni juda ahmoq his qildim, keyin esa hammasi boshqacha bo'ldi.
Men masofadan ishlaydigan menejerman. Ya'ni rasman — logistika kompaniyasida loyihalarni boshqaraman, amalda — kun bo'yi noutbuk oldida o'tiraman, mijozlarga qo'ng'iroq qilaman, jadvallar to'ldiraman, kechqurun esa hisobot yozaman. Uy — mening ofisim. Bolalar maktabda, xotinim ishda, men esa oshxonadagi stolni ish stoli qilib olganman. Ba'zan o'zimni "men uydaman, lekin uyda emasman" deb o'ylayman. Kunim bir xil: ertalab kofe, keyin ekran, tushlik, yana ekran, kechqurun hisobot. Shunday hayot. Men shikoyat qilmayman, chunki ish yaxshi, maosh barqaror, va men oilam bilan birga bo'laman. Lekin ba'zan kechqurun o'zimni "men nima qilyapman bu hayotda" deb so'rayman.
O'sha kuni, ya'ni kechqurun, oxirgi hisobotni yubordim, noutbukni yopdim, va shunday charchagan edimki, hatto ovqat yeyishni ham xohlamadim. Xotinim bolalarni uxlatdi, o'zi ham yoniga yotdi. Men esa oshxonada o'tirib, telefonni qo'limga oldim. Shunchaki vaqt o'tkazish uchun. Va o'sha yerda, tasodifan, bir havolani ko'rdim. Kimdir yuborganmi, reklamami, esimda yo'q — lekin ekranda vavada shaxsiy kabinetga kirish degan yozuvni ko'rdim. Rostini aytsam, birinchi fikrim "yana bir aldamchi" bo'ldi. Men bunday narsalarga ishonmayman, chunki ko'p eshitganman: odamlar pul yo'qotadi, keyin afsuslanadi. Lekin o'sha kecha negadir ochib ko'rdim. Balki charchoqdan, balki uyning bir xilligidan, balki shunchaki qiziqishdan. Ochdim va qarab chiqdim, hech narsa tikmadim, faqat o'qidim, o'rgandim.
Keyingi ikki kun men hech narsa qilmadim. Faqat o'sha sahifani ochib, o'yinlarni ko'rdim, qoidalarni o'qidim. Uchinchi kuni, kechqurun hisobotni yuborgach, bolalar uxlagach, kichik summa bilan urinib ko'rdim. Yutqazdim. Hammasi tugadi, deb o'yladim, telefonni stolga qo'ydim. Oshxonada sovuq qahva hidi, derazadan ko'cha chiroqlari, it oyog'im tagida uxlab yotardi. O'sha kecha uxlay olmadim, o'zimni ahmoq his qildim. Ertalab o'zimga "bo'ldi, boshqa o'ynama" dedim. Va rostini aytsam, uch kun o'ynamadim. Uch kun — bu uzoq vaqt, ayniqsa uyda, noutbuk oldida o'tirib, telefoningni qo'lingga olmasang.
To'rtinchi kuni mijoz bilan qattiq gaplashdim, asabim buzildi, hisobot ham kechikdi. Kechqurun uyga charchab keldim, bolalar uxlagan, xotinim oshxonada choy damlab qo'ygan. Men o'tirdim, choy ichdim, va yana o'sha sahifani ochdim. Bu safar boshqacha — ehtiyotkorroq, kichikroq summa bilan. Va negadir o'yin meni o'ziga tortdi: oddiy, tushunarli, ortiqcha shovqin yo'q. Men sekin-asta o'rgandim, qayerda to'xtash kerakligini, qayerda o'ynash kerakligini angladim. Va o'sha kuni kechqurun, yarim tunda, choyim sovub qolgan, it yonida uxlab yotgan, birdan ekranda raqamlar o'zgara boshladi. Men yutdim. Katta emas, lekin sezilarli — bir oylik kommunal to'lovga teng. Qo'llarim titradi, xotinim uyg'onib qolmasin deb sekin yurdim, hech kim yo'q edi, faqat men va jimlik.
Keyingi kunlar men ehtiyotkorlik bilan o'ynadim. Har safar kichik summa, har safar o'ylab. Va qiziq narsa — men yutqazgan kunlar ham bo'ldi, lekin bu meni sindirmadi. Aksincha, men o'zimni tutishni o'rgandim: yutqazsam to'xtadim, yutsam ham to'xtadim. Bu oddiy gapdek tuyuladi, lekin aslida eng qiyin narsa shu ekan. Bir kuni kechqurun, bolalar uxlagach, xotinim bilan oshxonada o'tirib choy ichayotganimizda, u "sen bugun boshqacha ko'rinasan" dedi. Men kuldim va "hech narsa, shunchaki charchadim" dedim. Lekin ichimda bilardim: men endi o'sha odam emasman. Men o'zimni tutishni o'rgandim, va bu menga kuch berdi.
Bir hafta o'tgach, men hisobni yechib oldim. Katta summa emas, lekin yetarli — kommunal to'lovlarni to'ladim, bolalarga yangi kiyim oldim, xotinimga o'zi anchadan beri xohlagan narsani oldim, qolganini uyga qo'shdim. Xotinim sovg'ani ko'rib, avvaliga "qayerdan?" deb so'radi, men esa "ishdan, bonus" dedim. Yolg'on. Lekin bu safar yolg'on og'ir botmadi, chunki men bilardim: bu pul halol, o'zim topdim, o'zim tutdim. Kechqurun oshxonada o'tirib, choy ichayotganimizda, derazadan qor yog'ayotganini ko'rdim. Bolalar uxlab yotardi, it oyog'im tagida, xotinim esa kulib "sen bugun chindan ham boshqacha ko'rinasan" dedi. Men jim o'tirdim va o'yladim: ba'zan hayot kichik tasodiflar bilan o'zgaradi. Men o'sha havolani bosmasdim, bugun hammasi boshqacha bo'lardi.
Albatta, men buni hech kimga maslahat sifatida aytmayman. Bu mening yo'lim, mening tasodifim. Lekin bir narsani bilaman: agar siz ham sinab ko'rmoqchi bo'lsangiz, vavada shaxsiy kabinetga kirish orqali kirishingiz mumkin, va eng muhimi — o'zingizni tutishni unutmang. Men o'zimni tutdim, shuning uchun bugun oshxonada xotirjam o'tiribman, choy ichib, qorning derazaga urilishini tinglayman. Va bugun birinchi marta bolalarimga "pul yo'q" demayman. Shunchaki dam olaman. Balki ertaga yana ertalab kofe qilaman, noutbukni ochaman, hisobot yozaman. Lekin bugun — bugun men shunchaki xursandman. Va bu yetarli.
Men masofadan ishlaydigan menejerman. Ya'ni rasman — logistika kompaniyasida loyihalarni boshqaraman, amalda — kun bo'yi noutbuk oldida o'tiraman, mijozlarga qo'ng'iroq qilaman, jadvallar to'ldiraman, kechqurun esa hisobot yozaman. Uy — mening ofisim. Bolalar maktabda, xotinim ishda, men esa oshxonadagi stolni ish stoli qilib olganman. Ba'zan o'zimni "men uydaman, lekin uyda emasman" deb o'ylayman. Kunim bir xil: ertalab kofe, keyin ekran, tushlik, yana ekran, kechqurun hisobot. Shunday hayot. Men shikoyat qilmayman, chunki ish yaxshi, maosh barqaror, va men oilam bilan birga bo'laman. Lekin ba'zan kechqurun o'zimni "men nima qilyapman bu hayotda" deb so'rayman.
O'sha kuni, ya'ni kechqurun, oxirgi hisobotni yubordim, noutbukni yopdim, va shunday charchagan edimki, hatto ovqat yeyishni ham xohlamadim. Xotinim bolalarni uxlatdi, o'zi ham yoniga yotdi. Men esa oshxonada o'tirib, telefonni qo'limga oldim. Shunchaki vaqt o'tkazish uchun. Va o'sha yerda, tasodifan, bir havolani ko'rdim. Kimdir yuborganmi, reklamami, esimda yo'q — lekin ekranda vavada shaxsiy kabinetga kirish degan yozuvni ko'rdim. Rostini aytsam, birinchi fikrim "yana bir aldamchi" bo'ldi. Men bunday narsalarga ishonmayman, chunki ko'p eshitganman: odamlar pul yo'qotadi, keyin afsuslanadi. Lekin o'sha kecha negadir ochib ko'rdim. Balki charchoqdan, balki uyning bir xilligidan, balki shunchaki qiziqishdan. Ochdim va qarab chiqdim, hech narsa tikmadim, faqat o'qidim, o'rgandim.
Keyingi ikki kun men hech narsa qilmadim. Faqat o'sha sahifani ochib, o'yinlarni ko'rdim, qoidalarni o'qidim. Uchinchi kuni, kechqurun hisobotni yuborgach, bolalar uxlagach, kichik summa bilan urinib ko'rdim. Yutqazdim. Hammasi tugadi, deb o'yladim, telefonni stolga qo'ydim. Oshxonada sovuq qahva hidi, derazadan ko'cha chiroqlari, it oyog'im tagida uxlab yotardi. O'sha kecha uxlay olmadim, o'zimni ahmoq his qildim. Ertalab o'zimga "bo'ldi, boshqa o'ynama" dedim. Va rostini aytsam, uch kun o'ynamadim. Uch kun — bu uzoq vaqt, ayniqsa uyda, noutbuk oldida o'tirib, telefoningni qo'lingga olmasang.
To'rtinchi kuni mijoz bilan qattiq gaplashdim, asabim buzildi, hisobot ham kechikdi. Kechqurun uyga charchab keldim, bolalar uxlagan, xotinim oshxonada choy damlab qo'ygan. Men o'tirdim, choy ichdim, va yana o'sha sahifani ochdim. Bu safar boshqacha — ehtiyotkorroq, kichikroq summa bilan. Va negadir o'yin meni o'ziga tortdi: oddiy, tushunarli, ortiqcha shovqin yo'q. Men sekin-asta o'rgandim, qayerda to'xtash kerakligini, qayerda o'ynash kerakligini angladim. Va o'sha kuni kechqurun, yarim tunda, choyim sovub qolgan, it yonida uxlab yotgan, birdan ekranda raqamlar o'zgara boshladi. Men yutdim. Katta emas, lekin sezilarli — bir oylik kommunal to'lovga teng. Qo'llarim titradi, xotinim uyg'onib qolmasin deb sekin yurdim, hech kim yo'q edi, faqat men va jimlik.
Keyingi kunlar men ehtiyotkorlik bilan o'ynadim. Har safar kichik summa, har safar o'ylab. Va qiziq narsa — men yutqazgan kunlar ham bo'ldi, lekin bu meni sindirmadi. Aksincha, men o'zimni tutishni o'rgandim: yutqazsam to'xtadim, yutsam ham to'xtadim. Bu oddiy gapdek tuyuladi, lekin aslida eng qiyin narsa shu ekan. Bir kuni kechqurun, bolalar uxlagach, xotinim bilan oshxonada o'tirib choy ichayotganimizda, u "sen bugun boshqacha ko'rinasan" dedi. Men kuldim va "hech narsa, shunchaki charchadim" dedim. Lekin ichimda bilardim: men endi o'sha odam emasman. Men o'zimni tutishni o'rgandim, va bu menga kuch berdi.
Bir hafta o'tgach, men hisobni yechib oldim. Katta summa emas, lekin yetarli — kommunal to'lovlarni to'ladim, bolalarga yangi kiyim oldim, xotinimga o'zi anchadan beri xohlagan narsani oldim, qolganini uyga qo'shdim. Xotinim sovg'ani ko'rib, avvaliga "qayerdan?" deb so'radi, men esa "ishdan, bonus" dedim. Yolg'on. Lekin bu safar yolg'on og'ir botmadi, chunki men bilardim: bu pul halol, o'zim topdim, o'zim tutdim. Kechqurun oshxonada o'tirib, choy ichayotganimizda, derazadan qor yog'ayotganini ko'rdim. Bolalar uxlab yotardi, it oyog'im tagida, xotinim esa kulib "sen bugun chindan ham boshqacha ko'rinasan" dedi. Men jim o'tirdim va o'yladim: ba'zan hayot kichik tasodiflar bilan o'zgaradi. Men o'sha havolani bosmasdim, bugun hammasi boshqacha bo'lardi.
Albatta, men buni hech kimga maslahat sifatida aytmayman. Bu mening yo'lim, mening tasodifim. Lekin bir narsani bilaman: agar siz ham sinab ko'rmoqchi bo'lsangiz, vavada shaxsiy kabinetga kirish orqali kirishingiz mumkin, va eng muhimi — o'zingizni tutishni unutmang. Men o'zimni tutdim, shuning uchun bugun oshxonada xotirjam o'tiribman, choy ichib, qorning derazaga urilishini tinglayman. Va bugun birinchi marta bolalarimga "pul yo'q" demayman. Shunchaki dam olaman. Balki ertaga yana ertalab kofe qilaman, noutbukni ochaman, hisobot yozaman. Lekin bugun — bugun men shunchaki xursandman. Va bu yetarli.