Mənim adım Toğruldur, 29 yaşım var, Bakıda yaşayıram. İşim elədir ki, bütün günüm kompüter arxasında keçir. Proqram təminatı üzrə mütəxəssisəm, kiçik bir şirkətdə çalışıram, kod yazıram, səhvləri düzəldirəm, bəzən gecə yarısına qədər ekrana baxıram. Evdən işləyəndə isə elə olur ki, günlər bir-birinə qarışır, həftələr heç yadıma düşmür. Bir dəfə oyandım ki, üç gündür heç kimlə danışmamışam, heç çölə çıxmamışam, yalnız çay və çipslə dolanmışam. Elə bil ki, həyat bir ekranın içinə sıxılmışdı və mən həmin ekranın arxasında itmişdim. Dostlarım deyirdi ki, "Toğrul, sən özünü işə çox verirsən, bir az dincəl". Amma mən bilirdim ki, sadəcə dincəlmək kifayət deyil, mənə nəsə yeni, nəsə fərqli lazım idi.
Elə həmin günlərdə sosial şəbəkədə gəzərkən qarşıma bir reklam çıxdı. İdman oyunları ilə bağlı idi. Mən heç vaxt idmanla maraqlanmamışdım, futbolu da, basketbolu da, xüsusilə də kriketi heç anlamırdım. Amma reklamda elə bir səs, elə bir həyəcan var idi ki, məni çəkdi. Elə həmin axşam
mostbet cricket bölməsinə daxil oldum. Qeydiyyatdan keçdim, adımı yazdım, balansıma kiçik bir məbləğ əlavə etdim. O an əllərim əsirdi, çünki heç vaxt qumar oynamamışdım. Amma içimdə bir səs var idi ki, deyirdi: "Toğrul, bir dəfə cəhd et, nə olacaq ki?" İlk oyunumda uduzdum. Böyük məbləğ deyildi, amma yenə də adamın içində bir acı olur. Sonra ikinci oyun, üçüncü oyun... Birdən elə bir şey oldu ki, hələ də inanmaqda çətinlik çəkirəm.
Kriketi anlamırdım, amma oyunun məntiqi məni cəlb etdi. Rəqəmlər, ehtimallar, strategiyalar... Elə bil ki, kod yazırdım, amma bu dəfə nəticəni ekranda görürdüm. Bir gecə işdən sonra yenidən mostbet cricket bölməsinə girdim. Bu dəfə nəsə fərqli idi. Rəqəmlər artırdı, mən gözlədim. Ürəyim dedi ki, bas, amma beynim dedi ki, gözlə. Mən gözlədim. Rəqəm 10 oldu, 20 oldu, 50 oldu, 100 oldu. Mən hələ də gözləyirdim. Sonra 200 oldu, 300 oldu. Əllərim titrəyirdi. Sonra 500 oldu. Mən düyməni basdım. Ekranda böyük bir rəqəm göründü. Mən udmuşdum. Böyük məbləğ idi. O qədər böyük idi ki, əvvəlcə inanmadım. Telefonu söndürüb yenidən açdım. Yenə eyni. Mən oturub ağladım. Bəli, kişi ağlamaz deyirlər, amma mən ağladım. Çünki o an anladım ki, bu pul mənim borclarımı bağlaya bilər, ailəmə kömək edə bilərəm, hətta kiçik bir biznes qurmaq üçün ilk addım ata bilərəm.
Elə həmin gün anama hər şeyi danışdım. O, əvvəlcə inanmadı, sonra sevindi, sonra qorxdu. Dedi ki, "Toğrul, bu pulu necə çıxaracaqsan?" Mən də ona dedim ki, narahat olma, hər şeyi yoxlamışam. Doğrudan da, pulu çıxarmaq asan oldu. Bir neçə gün ərzində hesabıma köçürüldü. O gündən sonra mən həmin saytı tez-tez yoxlayırdım. Amma mən qumarbaz olmadım. Özümə söz verdim ki, yalnız əyləncə üçün oynayacağam, heç vaxt ailəmin pulunu riskə atmayacağam, heç vaxt borc alıb oynamayacağam. Sadəcə öz kiçik büdcəmi ayırıram və oynayıram. Bəzən udurdum, bəzən uduzurdum. Amma ən əsası o idi ki, mən artıq özümü yorğun hiss etmirdim. Kod yazanda da, yemək yeyəndə də beynimdə o rəqəmlər canlanırdı. Elə bil ki, həyatıma yeni bir rəng gəlmişdi.
Bir həftə sonra yenidən mostbet cricket bölməsinə girdim. Bu dəfə fərqli bir oyun seçdim. Səhvlərimi təhlil etdim, strategiya qurdum. Özümü elə aparırdım ki, sanki bir idmançıyam, hər hərəkətimi əvvəlcədən düşünürəm. Elə həmin gün böyük uduş gəldi. Məbləğ o qədər böyük idi ki, əvvəlcə inanmadım. Ekranda yazılan rəqəmə baxdım, sonra telefonu söndürüb yenidən açdım. Yenə eyni. Mən oturub ağladım. Çünki o an anladım ki, bu pul mənim həyatımı dəyişə bilər. Elə həmin gün anama hər şeyi danışdım. O, əvvəlcə inanmadı, sonra sevindi, sonra qorxdu. Dedi ki, "Toğrul, bu pulu necə çıxaracaqsan?" Mən də ona dedim ki, narahat olma, hər şeyi yoxlamışam.
Doğrudan da, pulu çıxarmaq asan oldu. Bir neçə gün ərzində hesabıma köçürüldü. O gündən sonra mən həmin saytı tez-tez yoxlayırdım. Amma mən qumarbaz olmadım. Özümə söz verdim ki, yalnız əyləncə üçün oynayacağam, heç vaxt ailəmin pulunu riskə atmayacağam. Elə buna görə də hər dəfə kiçik məbləğlərlə oynayırdım. Bəzən udurdum, bəzən uduzurdum. Amma ən əsası o idi ki, mən artıq həyatın yalnız bir ekran olmadığını başa düşmüşdüm. Həyatda şans da var, risk də var, sevinc də var. Sadəcə bunları görmək lazımdır.
Bir gün iş yoldaşım Elvin məni nahara dəvət etdi. Oturduq, söhbət etdik. Mən ona hər şeyi danışdım. O, güldü, dedi ki, "Toğrul, sən indi mənə borclusan, çünki mən səni bu yola saldım". Mən də ona dedim ki, "yox, Elvin, mən sənə borclu deyiləm, mən özümə borcluyam. Çünki illərdir özümü unutmuşdum". O gün biz çox güldük, çox danışdıq. Elə bil ki, illər sonra ilk dəfə idi ki, ürəyimdən gələn kimi gülürdüm.
İndi mən hər gün işə gedirəm, kod yazıram, layihələri tamamlayıram. Amma artıq içimdə bir fərqli hiss var. Bilirəm ki, həyatda hər şey mümkündür. Bəzən bir gecə, bir oyun, bir qərar sənin bütün həyatını dəyişə bilər. Mənim üçün bu, sadəcə pul deyildi. Bu, özümə inam idi. Bu, illərdir itirdiyim o gəncin sevinci idi. Bu, həyatın mənə verdiyi bir jest idi. Və mən o jesti qəbul etdim. Çünki bəzən insan sadəcə bir dəfə cəhd etməlidir. Bir dəfə risk etməlidir. Bir dəfə özünə "niyə olmasın?" deməlidir. Mən dedim. Və oldu. İndi mən hər səhər kompüteri açanda ekranda kodlar görürəm, amma beynimdə o rəqəmlər də canlanır. Bilirəm ki, bu gün də nəsə yaxşı ola bilər. Və bu hiss, inanın mənə, hər şeyə dəyər.
